( ഈ കഥ ഞാനെഴുതുന്നത് 1978ലാണ്...സ്കൂള് മാഗസിനുവേണ്ടി...മാറ്റമൊന്നുമില്ലാതെ ഇവിടെ കുറിക്കുന്നു )
ചുരുട്ടിയെറിഞ്ഞ കടലാസുതുണ്ടെടുത്ത് ഒരിക്കല്കൂടി കണ്ണോടിച്ചു..വ്രത്തിയില്ലാത്ത അക്ഷരത്തില് കുത്തികുറിച്ച എതാനും വരികള്..അതിലെവിടെയൊ ചെയ്തുപൊയ പാപത്തിന്റെ പശ്ചാത്താപവും നഷ്ടപ്പെടലിന്റെ വേദനയും
ഒളിച്ചിരുന്നു..വായിച്ചുതീര്ക്കാന്കഴിയാതെ ഒരുവരിമാത്രം എന്റെ മനസ്സില് തങ്ങിനിന്നു...
“ഞാന് മരിക്കാറായിരിക്കുന്നൂ എന്നെനിക്കു തോന്നിത്തുടങ്ങി..ഒരിക്കല്മാത്രം നിന്നെയൊന്ന് കാണാന് ആഗ്രഹമുണ്ട്...നിന്റെ അമ്മ “
അമ്മയെന്ന രണ്ടക്ഷരത്തിന്റെ പ്രശക്തി എന്നിലെന്നേ നഷ്ടപ്പെട്ടുപോയതാണ്..കളിപ്രായത്തിന്റെ സന്ധ്യാവേളകളില്
കൈനിറയേ മിഠായികളും കളിപ്പാട്ടങ്ങളുംതന്ന് തലയില് തലൊടികൊണ്ട് ഇരുണ്ട ഇടനാഴികയിലൂടെ കടന്നുപൊയവരെല്ലാം എനിക്കന്ന് “ അങ്കിള് ‘ ആയിരുന്നു...കടന്നുപൊയ ഒരുപാട് വര്ഷങ്ങല്ക്കൊടുവില് പിറുപിറുക്കലിന്റേയും പൊട്ടിച്ചിരികളുടേയും അര്ത്ഥം എന്റെ മനസ്സില് പൊറലേല്പിച്ചപ്പൊള് യാത്രയായി എങ്ങോട്ടെന്നില്ലാതെ...നീണ്ട പത്ത് പതിനൊന്ന് വര്ഷങ്ങള് കടന്നുപോയിരിക്കുന്നു..ഇനിയൊരു തിരിച്ചുപോക്ക്...
അധികംചിന്തിക്കാതെ കിട്ടിയതെല്ലാം വാരിനിറച്ച ബാഗുമായി പടിയിറങ്ങുമ്പോള് ആരൊടെന്നില്ലാതെ വിളിച്ചുപറഞ്ഞു..,” ഞാനെന്റെ അമ്മയെ കാണാന് പോവാ “....
തീവണ്ടിക്ക് വേഗതപൊരെന്നതോന്നല് മനസ്സിനെ വിമ്മിട്ടപ്പെടുത്തികൊണ്ടിരുന്നു..ഇരിക്കാന് തോന്നുന്നില്ലാ...ഒന്നെത്തിയിരുന്നെങ്കില് മതിയായിരുന്നു...നീണ്ടയാത്രക്കൊടുവില് ഇടിഞ്ഞുവീഴാറായ ഓലപ്പുരയുടെ മുന്നില് കാര്വന്നുനിന്നപ്പോള്.. തന്റെയെല്ലാ സ്വപ്നങ്ങളും മരിച്ചുവീഴുകയായിരുന്നു..മുറ്റത്തങ്ങിങ്ങായിനിന്നു പിറുപിറുക്കുന്ന പരിചിതരും അപരിചിതരുമായ മുഖങ്ങളിലൂടെ ഇടനാഴികയിലേക്കുനടന്നു...നിലവിളക്കിന്റെ നാളത്തില് വര്ഷങ്ങള്ക്കുമുമ്പുള്ള എന്റെ അമ്മയുടെ മുഖം ഞാന് കണ്ടു...മനസ്സിലെവിടെയോ ഒരു വേര്പാടിന്റെ തേങ്ങള് ഞാനറിഞ്ഞു...കര്മ്മങ്ങള്ക്കൊടുവില് വാരിയെറിഞ്ഞ മണ് തരികളോടും,,മരിച്ചുവീണ ഇന്നലകള് സമ്മാനിച്ച നഷ്ട സ്വപ്നങ്ങളോടും വിടപറഞ്ഞിറങ്ങുമ്പൊള് പെയ്തിറങ്ങാന് കണ്കോണില് കണ്ണുനീര്മുത്തുകള് ബാക്കിയായി......
സൌന്ദര്യാസ്വാദനത്തിന്റേയോ പ്രണയത്തിന്റേയോ പ്രായമല്ലായിരുന്നു...എങ്കിലും അവളെ എനിക്കിഷ്ടമായിരുന്നു.... അവളുടെ ശബ്ദമില്ലാത്ത ചിരിയില് ഏതോ ഒരു മാന്ത്രികവലയം ഒളിഞ്ഞിരുന്നു... ചുരുങ്ങിയ ദിവസങ്ങള്കൊണ്ട് ഞങ്ങളുടെ കുഞ്ഞുമനസ്സുകള് അന്വോന്യം സംസാരിച്ചുതുടങ്ങി.... ഞങ്ങള് പഠിച്ചിരുന്നത് രാമനാട്ടുകര ഗവ: യു.പി.സ്കൂളിലായിരുന്നു...നേരെ മുന്നിലുള്ള ഗണ:പത് സ്ക്കൂളിന്റെ മുറ്റമായിരുന്നു വൈകുന്നേരങ്ങളിലെ എന്റേയും കൂട്ടുകാരുടേയും കളിസ്ഥലം.... മതിലുകളില്ലാത്ത രണ്ട് സ്ക്കൂളിന്റേയും നടുവിലൂടെയായിരുന്നു ഫാറൂക് കോളേജിലേക്കുള്ള റോഡ് പോയിരുന്നത്..എന്നും വൈകുന്നേരങ്ങളില് അവളുടെ മാര്ക്കറ്റിലേക്കുള്ള പോക്കും വരവും അതുവഴിയായിരുന്നു...ഒരുദിവസം കൂട്ടുകാരുടെ നിര്ബന്ധം കാരണം ഞാനവളോട് ചോദിച്ചു “ നീവരുമ്പോ എനിക്ക് മുട്ടായി കൊണ്ടോരോ“....ചിരിച്ചുകൊണ്ടവളെന്നോട് ചോദിച്ചു..” ഈ കുട്ടിക്കെന്ത് മുട്ടായ്യ്യാ വേണ്ട്യേ 
